မ်က္ႏွာမ်ားေသာ“အ”ႏွင့္ “အ” လြန္းေသာမွန္

ဘုရာေဟာမွာအကုသုိလ္နဲ ့ကုသိုလ္ဆုိတာရွိတယ္ဗ်။ကုသိုလ္ဆုိတာလူရႊင္ေတာ္မဟုတ္ဘူးေနာ္၊ေကာင္းမႈပါ၊အကုသိုလ္ဆုိတာကေတာ့
မေကာင္းမႈေပါ့။ေနာက္တစ္ခုရွိေသးတယ္ သုဘရာဇာဆုိတာေလ။သုဘဆုိတာေကာင္းေသာလုိဘာသာျပန္သတဲ့ဗ်။ရာဇာဆုိတာကေတာ့
“မင္း”ေပါ့။အဲ…..ဒါေပမယ့္အသုဘဆုိတာေတာ့မေကာင္းေတာ့ဘူးေပါ့။ေနာက္ရွိပါတေသးတယ္ဗ်ာ၊မဂၤလာနဲ ့အမဂၤလာ……….အဲလုိေပါ့
ေနာ္။
အဲေတာ့ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားမိတယ္၊ “အ” ဆုိတာကအျငင္းလား ဒါမွမဟုတ္ မေကာင္းမႈျပဖုိ ့အတြက္အကၡရာလားလုိ ့ေပါ့။
ဒီလုိေတာ့လဲမဟုတ္ျပန္ဘူးဗ်ာ
အေကာင္းဆံုးတုိ ့ အမြန္ျမတ္ဆံုးတုိ ့ အၾကိဳက္ဆံုးတုိ ့ၾကျပန္ေတာ့အျငင္းမဟုတ္ေတာ့ျပန္ဘူး။
အထူးျပဳပုဒ္တစ္ခုျဖစ္သြားျပန္ေရာ……………။
ဒီေလာက္အေျပာင္းအလဲမ်ားတဲ့ေကာင္ မလုိ ့ အကၡရာစဥ္မွာေနာက္ဆံုးကထားတာထင္တယ္။
ေနာက္တစ္ခုဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက မွန္ ဆုိတဲ့အရာဝတၳဳကုိမွားတယ္လုိ ့ေျပာၾကတဲ့လူေတြကုိပါ။
ဘာလုိ ့လဲဆိုေတာ့ မွန္ျပတာမွန္တယ္ဗ်။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ သူကမွန္ကုိး။ မွန္မွာေပါ့။
ဘယ္လက္ေထာင္ရင္ညာလက္ျပတယ္ဆုိတာ မွားတာမဟုတ္ဘူး။ ေထာင္ျပတဲ့လူအသံုးမၾကတာ။
ဘာလုိ ့မွန္နဲ ့မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ေထာင္လဲ။ ဘယ္လက္ေထာင္လုိ ့ဘယ္လက္ေထာင္တာမွန္ထဲမွာျမင္ခ်င္ရင္ေက်ာေပးျပီးေထာင္ေလ။
ဘာလုိ ့တည့္တည့္ၾကည့္ျပီးေထာင္လဲ။
ထုိ ့ေၾကာင့္ရုိးသားလြန္းေသာ မွန္ သည္၊လူတခ်ိဳ ့၏ စြတ္စြဲခ်င္းကုိခံခဲ့ရသည္။

လူ

ျမင္ေလရာတုိင္းသည္ နက္ေမွာင္ေသာအေမွာင္ထုအျဖစ္ႏွင့္သာ ေတြ ့ျမင္ေနရသည္။ညဟူ၍ေျပာရန္လဲ လမင္းကုိလဲမေတြ ့၊ ၾကယ္ကုိလဲမေတြ႔ေခ်။ေမွာင္မဲေသာအေမွာင္ထုကုိ ညဟုကင္ပြန္းမတပ္လွ်င္ မည္သုိ့အမည္ေပးရမည္ကုိ ကၽြန္ေတာ္မသိ။
ေသခ်ာသေလာက္ရွိေနသည့္ အခ်က္တစ္ခ်က္ေတာ့ရွိသည္။ကၽြန္ေတာ္ လမ္းေပ်ာက္ေနေလျပီ။အေမွာင္ထုမွလြတ္
ရန္ကၽြန္ေတာ္မည္သုိ႔ ၾကိဳးစားရမည္နည္း။ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳးစားရမည္ အသက္ရွင္သန္ေနေသာ လူတစ္ေယာက္ပီသေအာင္ ကၽြန္ေတာ္အားထုတ္ရမည္။ကၽြန္ေတာ္အတြက္အလင္းသည္ လုိအပ္ေနသည္။အေမွာင္ထုႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ညအိပ္ခ်ိန္မွလဲြ၍
 ဤမွေလာက္ၾကာေအာင္မေတြ့ထိဘူးခဲ့။အေမွာင္ထု၏ေခ်ာက္ခ်ားျခင္းကုိလဲကၽြန္ေတာ္စတင္ခံစားလာရသည္။ စမ္းတဝါးဝါးႏွင့္သာေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။မည္မွခရီးေပါက္ေနသည္ကုိလည္းမသိမည္သုိ ့ေရာက္ေနသည္ကုိလဲမသိ။
                  ေလွ်ာက္လာေနရင္းအေတာ္ေဝးေဝးမွအလင္းေရာင္ေလးကုိ ေမွာင္ေနေသာေနရာမွကၽြန္ေတာ္သည္ အလြယ္တကူျမင္လုိက္ႏုိင္သည္။ထုိအခ်ိန္တြင္ျဖစ္ခဲ့ေသာေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းကုိ ကၽြန္ေတာ္တခါမွမခံစားဖူးခဲ့။ထုိအလင္းေရာင္ေလးဆီသုိ ့ဦးတည္ေလွ်ာက္လွမ္းေနေသာကၽြန္ေတာ့္ေျခလွမ္းမ်ားသည္ပင္ေပါ့ပါးလြန္းလွသည္။သြက္လက္လြန္းလွသည္။ရင္ထဲ၌လဲေပ်ာ္ေနသည္
ကၽြန္ေတာ္ေမွ်ာ္လင့္ေနေသာ၊တမ္းတရူးသြပ္ခဲ့ရေသာအလင္းေရာင္သည္လည္းကၽြန္ေတာ္ႏွင့္လက္တကမ္းအကြာသုိ ့ေရာက္ေနေလ
ျပီ။
               အလင္းေရာင္ထြက္ေနေသာအရာဝတၳဳ ေရွ႔တြင္ေျခစံုရပ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္မ်က္စိေခတၱမွပိတ္ထားမိသည္။မ်က္ခြံတစ္စံုကုိ
အသာအယာျဖည္းညွင္းစြာ ဖြင့္ၾကည့္လုိက္ေသာအခ်ိန္တြင္ မုဒ္ဦးတံခါးတစ္ခုကုိေတြ ့လုိက္ရသည္။ထုိမုဒ္ဦးမွအလင္းေရာင္မ်ားထြက္
ေနျခင္းသာျဖစ္သည္။မုဒ္ဦးမွလြဲ၍ဘာမွမရွိေခ်။မုဒ္ဦး၏တံခါးႏွစ္ခုမွာလဲေစ့ထားရံုမွသာ။ကၽြန္ေတာ္အလြယ္တကူ တြန္းဖြင့္လုိက္သည္။
                အထဲတြင္အလင္းေရာင္ရွိသည္ မည္သည့္ေနရာမွထြက္ေပၚေနမွန္းေတာ့မသိ။သစ္ပင္မ်ား စမ္းေခ်ာင္းမ်ား ေက်းငွက္
တိရစာၦန္မ်ားကုိျမင္ေတြ ့လုိက္ရသည္။ကၽြန္ေတာ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကုိခ်လုိက္ႏုိင္ပါျပီ။အေမွာင္ထဲတြင္မေနေတာ့။သာယာေသာ ေအးခ်မ္းေသာ ေနရာဆီသုိ ့ကၽြန္ေတာ္သြားေတာ့မည္။ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ရာ အေမွာင္ထုအားကၽြန္ေတာ္ ထာဝရေက်ာခုိင္းလုိက္ေတာ့
မည္။မုဒ္ဦးအတြင္းသုိ ့ျဖည္းျဖည္းခ်င္းဝင္သြားလုိက္သည္။မုဒ္ဦးအတြင္းကမာၻ၏သာယာမႈကုိအံအားသင့္မွင္သက္ေနမိသည္။
               သတိရ၍ဝင္ခဲ့ေသာမုဒ္ဦးကုိလွည့္ၾကည့္မိလုိက္ေသာအခါမုဒ္ဦးသည္ကၽြန္ေတာ့္ ျမင္ကြင္းမွတျဖည္းျဖည္းျခင္း ေဝးဝါးျပီး
ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလေတာ့သည္။“ဟာ…..ဟ” ဒီအတြက္ေတာ့အေၾကာင္းမဟုတ္ႏိုင္ေတာ့ကၽြန္ေတာ့အတြက္သာယာေသာေနရာကုိ
ရွာေတြ ့သြားျပီပဲ။
              ကၽြန္ေတာ္လွမ္းခဲ့ရေသာေျခလွမ္းမ်ား ပင္ပန္းခဲ့ရေသာစိတ္မ်ားအား အနားေပးလုိက္ႏုိင္ေလျပီ။စိတ္ေလွ်ာ့လုိက္သည္ႏွင့္
ပင္ပန္းမႈဒဏ္ေၾကာင့္ကၽြန္ေတာ္မ်က္လံုးမ်ား စဥ္းလာသည္။ကၽြန္ေတာ္အနားယူခ်င္ျပီေလ။ဒါေပမယ့္မုိးမွမခ်ဳပ္ေသးတာ မုိးခ်ဳပ္မွကၽြန္ေတာ္ကအိပ္ေနၾကေလ။ကၽြန္ေတာ္ေစာင့္ေနရင္းကအခ်ိန္သာၾကာသည္ အလင္းေရာင္ကေပ်ာက္မသြား ကၽြန္ေတာ္အိပ္ခ်င္ပါလ်က္နဲ ့အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ေနေလသည္။
ကၽြန္ေတာ္ဘာလုပ္ရမလဲဗ်ာ အလင္းေရာင္ရွိရင္ကၽြန္ေတာ္မအိပ္တတ္ဘူး
မအိပ္ဘဲေနရမည့္အတူတူေတာ့ကၽြန္ေတာ္အေမွာင္ထဲသာျပန္သြားခ်င္ေတာ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္အိပ္ခ်င္လြန္းလုိ ့ခဏေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ပါ၊အလင္းေရာင္ေလးရုတ္သိမ္းေပးပါ့လားဗ်ာ………………….။

တစ္ခါကသူငယ္ခ်င္း

ေႏြရာသီေတြကုန္ဆံုးလုိ ့ မုိးဦးေလးအစပ်ိဳးေနခ်ိန္မွာ ေနမင္းၾကီးဟာလည္း အပူေဖ်ာ့ေဖ်ာ့နဲ ့ ကမာၻၾကီးကုိအလင္းေရာင္ေပးေန
ရဲ့။
ငါလည္းငါ့ရဲ ့ပံုမွန္အတုိင္းပဲေက်ာင္းစာသင္ခန္းထဲမွာဆရာဝင္လာဖုိ ့ကုိထုိင္ေစာင့္ရင္းသီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ကုိညည္းေနမိတယ္။ ငါတုိ့ဆယ္တန္းေဆာင္ဆုိတာကလူတစ္ေယာက္
တက္လာရင္လမ္းေလွ်ာက္လာတဲ့ေျခသံကုိ ၾကားရေလာက္ေအာင္တိတ္ဆိတ္တတ္တယ္ေလ။ ေကာ္ရစ္တာၾကီးကရွည္လ်ား
ေပမယ့္နံရံေတြေၾကာင့္ ပဲ့တင္သံကုိအက်ယ္ၾကီးၾကားေနရတာ။
     အဲဒီအခ်ိန္ငါ့နားထဲမွာလမ္းေလွ်ာက္လာတဲ့ေျခသံေတြၾကားေတာ့ ငါလွည့္ၾကည့္လုိက္မိတယ္။ ေက်ာင္းသူသစ္တစ္ေယာက္ကုိဆရာမကသူ ့နားေနေဆာင္
ကုိေခၚသြားတာျမင္လုိက္တယ္။ေက်ာင္းသူသစ္ဘယ္သူလဲဆုိတာ ျမင္လုိက္ေတာ့ငါအံၾသသြားတယ္။နင္ငါတုိ႔
ေက်ာင္းကုိျပန္ေျပာင္းလာျပီလား။နင့္ကုိငါ တန္းျပီးမွတ္မိလုိက္ပါတယ္။ဒါေပမယ့္ မသိခ်င္ေယာင္ပဲေဆာင္ျပီး အေရွ႔ကုိျပန္လွည့္ေနလုိက္တယ္။
ဘာလုိ ့ရယ္ေတာ့မသိေပမယ့္ နင့္ကုိေတြ ့ေတာ့ ငါ့ရင္ထဲမွာေႏြးသြားတယ္။နင္သာငါ့နဲ႔တစ္ခန္းထဲအတူတူက်ရင္ ငါဘယ္လုိ
လုပ္ရမလဲဆုိတာပဲ ငါစဥ္းစားေနမိတယ္။
     နင္ငါတုိ ့အခန္းမွာေနရမွာမဟုတ္ဘူးတဲ့။သတင္းကလဲျမန္လုိက္တာေနာ္။ဟုတ္ပါတယ္ဟာ…..နင္နဲ ့ဆရာမနဲ ့ျပန္ေလွ်ာက္မလာ
မခ်င္းငါေကာ္ရစ္တာကုိပဲ ၾကည့္ေနတာကုိး။ဆရာမကနင့္ကုိ ငါတုိ ့ေနာက္ကကပ္လ်က္ အခန္းကုိပုိ ့ေပးတာငါျမင္လုိက္တယ္။
ငါေပ်ာ္သြားသလုိပဲ၊ဘာလုိ ့လဲေတာ့မေမးပါနဲ ့ သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းကုိျပန္ေတြ ့ရလုိက္ရလုိ ့ပါ။မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းေတာ့နင္ေနရတဲ့
အခန္းထဲက နင့္ကုိသိတဲ့ငါ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က နင္သူ ့အခန္းထဲကုိ ဒီမနက္ပဲေျပာင္းလာတယ္တဲ့။သူငယ္ခ်င္းရယ္ မင္းသိတာ
ထက္ေစာျပီးငါသိျပီးပါျပီကြာ။ငါထုိင္ရတာကအဝင္အထြက္ေပါက္ေဘးမွာကုိး။လာသမွ်လူအကုန္ကုိ ငါျမင္တာေပါ့။ဒါေပမယ့္ ငါသူ ့ကုိ
ျပံဳးျပီးပဲေခါင္းညိတ္ အသိအမွတ္ျပဳလုိက္တယ္။
     ေက်ာင္းဆင္းရင္ မုန္႔ေစ်းတန္းမွာနင့္ကုိေတြ ့ေပမယ့္ ငါႏႈတ္မဆက္မိဘူး။ နင့္မ်က္လံုးေတြက ငါ့ကုိမွ မွတ္မိရဲ ့လား ဆုိတဲ့အေတြး
နဲ ့ပါ။ၾကီးက်ယ္တာမဟုတ္ပါဘူး ငါ့မွာနင့္ကုိႏႈတ္ဆက္ဖုိ ့သတိၱမရွိလုိ ့ပါ။ ငါတကယ္ထင္မထားလုိက္မိဘူး ၊ နင္ငါ့နာမည္ကုိမွတ္မိလိမ့္
မယ္လုိ ့ေပါ့။ ဆယ္တန္းေဆာင္ရဲ ့ ေလွကားအေကြ ့ေလးမွာ ေရွာင္လုိ ့မရေအာင္ ေတြ ့ၾကေတာ့ နင္ငါ့နာမည္ကုိေခၚလုိက္တယ္ေလ။
“………” တဲ့ ငါအံၾသလုိက္တာ နင္ငါ့ကုိမွတ္မိတယ္ေနာ္။ “နင္ငါ့ကုိမမွတ္မိဘူးလား” လုိ ့နင္ေမးလုိက္ေတာ့ ငါဘာေျပာရမွန္းမသိဘဲ
“မဟုတ္ပါဘူး” တခြန္းပဲျပန္ေျပာမိလုိက္တယ္။အဲဒီေနာက္ေတာ့လမ္းသြားရင္းေတြ ့ရင္ နင့္ကုိျပံဳးျပဖုိ ့ ငါအားရွိသြားပါျပီ။
        *……………………………..*………………………………….*…………………………..*……………….*
     ငါ့က်ဴရွင္ကေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကုိငါစာေပးခ်င္လုိ ့စာေရးတဲ့စာအိတ္တစ္ထုပ္ကုိ ငါဝယ္ခဲ့လုိက္တယ္။အပီအျပင္ကုိေရး
ေတာ့တာေပါ့ဟာ။ ေၾကြဆင္ေတြ ခင္းတာေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ေရးျပီးသား စာနဲ ့အိတ္ကုိေက်ာင္းဆင္းေတာ့ ယူဖုိ ့ငါေမ့သြားတယ္။
ေနာက္တစ္ရက္က်ေတာ့ အတန္းပုိင္ကဘာလုိ ့ရယ္မသိပါဘူး လြယ္အိတ္ေတြလုိက္စစ္မယ္တဲ့။ ငါလည္းလုပ္မိလုပ္ရာနဲ ့ နင့္ကုိေပး
ုိလိုက္မိတယ္။တကယ္ပါဟာ ငါမွာဘာရည္ရြယ္ခ်က္မွမရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ေနာက္တစ္ရက္ ေက်ာင္းကုိအေစာၾကီးလာျပီး နင္ငါ့ကုိစာ
တစ္ေစာင္လာေပးသြားေတာ့ ငါစဥ္းစားရက်ပ္သြားတယ္။ ဟုတ္တယ္ ရင္ေတြလဲခုန္ေနတယ္။ ဘာလုိ ့လဲဆုိေတာ့ နင္ကုိယ္တုိင္ငါ့
အိတ္ကပ္ထဲကုိ လာထည့္ေပးသြားလုိ ့ေလ။ လူရွင္းတဲ့ေနရာကုိသြားျပီးငါဖတ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့မွ ငါသေဘာေပါက္သြားတယ္။ ငါနင့္
ကုိရည္းစားစာ ေပးမိျပီ။ ဒါလဲငါ့အျပစ္ပါ စာထဲမွာနာမည္မွထည့္မေရးမိတာ။
     ငါနင့္ကုိေျပာျပဖုိ ့စဥ္းစားပါေသးတယ္။ဒါေပမယ့္အမွန္အတုိင္းေျပာလုိက္ရင္ နင္ရွက္ျပီးငါကုိ စိတ္ဆုိးသြားလိမ့္မယ္။ျဖစ္လာမယ့္
ကိစၥေတြလဲတစ္ခုမွအေကာင္းမရွိဘူးဟာ။ ဒါေပမယ့္ ငါကုိယ္တုိင္လဲ အဲဒီအခ်ိန္က ေျပာခ်င္စိတ္မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဟုတ္တယ္ သူငယ္ခ်င္း
ရယ္ နင္ကေခ်ာလာလုိက္တာ။ နင့္ကုိေနာက္ဆံုးျမင္ဖူးလုိက္တာက ငါးတန္းမွာေလ။ အခုနင္အပ်ိဳၾကီးဖားဖားေတာင္ျဖစ္ေနျပီ။
ေအးေလ ငါေကာဘာထူးလုိ ့လဲ နင္နဲ ့အသက္တူတူပဲဟာ။ “သူငယ္ခ်င္း ရယ္ အဲဒီအခ်ိန္ကမေျပာခဲ့မိတာေတြကုိ ငါေတာင္းပန္ပါ
တယ္ဟာ။
       *…………………………*……………….*……………………..*…………………….*……………………
     ငါတုိ ့မေတြ ့ျဖစ္ခဲ့ၾကတာ အခုဆုိရင္ ၂ ႏွစ္ေတာင္ေက်ာ္သြားျပီေနာ္။ ဆယ္တန္းေတြေျဖျပီးတဲ့ေနာက္ တကၠသိုလ္ဝန္းထဲမွာ
ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြအေနနဲ ့တစ္ခါထပ္ျပီးဆံုရေသးတယ္ေနာ္။ ေကာင္းေသာေတြ ့ဆံု ျခင္းပါပဲ။ ဟုိးတုန္းကုိလုိ ေလသံေလး
နဲ ့ပဲ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကုိေတြ ့ သလုိနင္ႏႈတ္ဆက္ခဲ့တယ္။ ငါေတာ့နင့္ေလာက္မရုိးသားႏုိင္ဘူးဟာ အမွားလုပ္ထားတဲ့လူတစ္
ေယာက္လုိ စကားေတြကအမွားမွားအယြင္းယြင္းနဲ ့။ နင္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္လူၾကီးဆန္လာတယ္ေနာ္ စကားေျပာပံုေလးေတြက
တည္ျငိမ္လာတယ္။အရင္လုိရုိးသားတဲ့ အျပံဳးေတြကုိတပ္ဆင္ထားေပမယ့္ နင့္မ်က္ႏွာကေတာ့အေရာင္စံုလွပါလားဟာ။
           *…………………….*…………………….*……………………*………………………*………………….
     သူငယ္ခ်င္းရယ္အမွန္အတုိင္းဝန္ခံ ရရင္ေလ နင္နဲ ့မေတြ ့ေတာ့ထဲက နင့္ကုိသတိရဖုိ ့ေမ့ေနခဲ့တာၾကာပါျပီ။ နင္ဟာငါ့အတြက္
ေပ်ာ္စရာအတိတ္ေတြ ၊ စိတ္တုိစရာ ခံျပင္းစရာေတြနဲ ့ ၊ အမွတ္တရလြမ္းခ်င္စရာေတြ ရွိခဲ့တဲ့ရည္းစားဦးေလးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ငါဘာ
လုိ ့သတိမရမိလဲဆုိတာမသိေတာ့ပါဘူးဟာ။
     ငါေလမေန႔ညက နင့္ကုိအိပ္မက္တယ္။ မေတြ ့တာၾကာလုိ ့လားမသိပါဘူး အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ နင္ရုပ္နည္းနည္းေျပာင္းသြား
တယ္ေနာ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ နင္ရယ္ငါရယ္ တစ္ေနကုန္ေအာင္ေလွ်ာက္လည္ၾကတယ္တဲ့။ ငါ့စိတ္ထဲမွာအဲဒါေတြကုိတကယ္လုိ ့ကုိထင္ေနတာပါဟာ။ အိပ္ယာကႏုိးေတာ့မွ အိပ္မက္ပါလားလုိ ့ ငါသိလုိက္ရတာ။အခုငါနင့္ကုိတစ္ေန ့လံုး သတိရေနတယ္ဟာ။
ဘာလုိ ့လဲ?။ ငါစဥ္းစားလုိ ့မရႏုိင္ေအာင္ပါပဲ။ ေတာင္းပန္ပါတယ္ဟာ ဒီတစ္ခါျပန္ေတြ ့ၾကရင္ေတာ့ ငါခံရခက္ေအာင္ ျပံဳးမျပပါနဲ ့
ေတာ့။